Gelin!: Çok Şey Anlatmak, Hiçbir Şeyi Tam Anlatmamak

1930’ların Chicago’sunda, yalnız bir yaratığın kendine eş arayışı ile başlıyor her şey. Frankenstein’ın Dr. Euphronious ile tanışıp, ölü bir kadını hayata döndürmesi. “Gelin” doğar. Sonrası, filmin iddiasına göre, bir curcuna: Cinayet, ele geçirilme, vahşi bir kültürel hareket, tehlikeli aşklar. Kulağa heyecanlı geliyor. Bu kadar çok şeyi bir pakete sığdırma hevesi bile takdire şayan sayılabilir, eğer sonuç gerçekten tatmin edici olsaydı.

Filmin en büyük sorunu, kendine duyduğu aşırı güven. Gotik korkuyu yalnızlık ve kimlik arayışına dönüştürme fikri, derinlik vaat ediyor. Ancak bu vaat, aynı anda bir düzine farklı hikaye anlatma çabasıyla hızla suya düşüyor. Punk-rock estetiği göz kamaştırıcı. Yönetmenlik vizyonu net, bu tartışılmaz. Fakat karakterler, bu kadar gürültülü bir fonun önünde ilgi çekici olmaktan uzak kalıyor. Diyaloglar ve genel tempo, filmin kendisi gibi yorucu. Cesur bir vizyon ile boş bir iddia arasındaki çizgi, Gyllenhaal için bu filmde epey flu.

Filmi ayakta tutan yegane şey, Jessie Buckley ve Christian Bale’ın içten performansları. Onların ekrandaki varlığı, hikayenin dağılmaya yüz tuttuğu anlarda bile bir tutam gerçeklik katıyor. Özellikle Buckley, bedeninin ve ruhunun her hücresiyle canlandırdığı Gelin karakterinin kimlik arayışını, filmin kaosu içinde bile hissettiriyor. Bu iki oyuncu, filmin en karmaşık fikirlerini, tek bir sahneyle bile olsa, anlaşılır kılmayı başarıyor. Onlar olmasa, film muhtemelen çoktan kendi ihtişamının altında ezilip gitmişti.

“Gelin!” izleyiciye çok şey fısıldıyor ama hiçbirini yüksek sesle dile getiremiyor. Güzel bir fikir, kötü bir uygulamayla karşılaşıyor. Birçok konuda aynı anda başarılı olmaya çalışırken, sonunda hiçbirinde tam başarıya ulaşamıyor. 127 dakikalık bu yolculuk, başlangıçta vaat ettiği kadar radikal bir sonuca ulaşamıyor. Yalnızca yorgun bir yankı bırakıyor.