Şans Tanrıçası: Yitirilenler ve Bakışlardaki Sözler
Ferzan Özpetek'in bu sıcak ve dokunaklı filmi, kayıpla sınanan bir ailenin, sevgiyi ve hatırlamayı içten bakışlarla nasıl yeniden inşa ettiğini anlatıyor.
Bazen en derin bağlar, en beklenmedik anlarda ve en sıradışı düzenlemelerle filizlenir. Ferzan Özpetek'in "Şans Tanrıçası", bu gerçeği, bir hastalığın getirdiği zorunlu ayrılığın ardından oluşan kırılgan ama güçlü bir aile yapısı üzerinden işliyor. Film, Annamaria'nın ani hastalığıyla sarsılan ve iki çocuğunun emanet edildiği Alessandro ile Arturo'nun ilişkisine odaklanırken, kayıp ve hatırlama temalarını sessizce dokuyor. Çocukların, onlara yabancı olan bu iki erkekle kurduğu ilk çekingen temaslar, birbirlerine attıkları ilk meraklı bakışlar, anlatının temelini oluşturuyor.
Alessandro ve Arturo'nun uzun süreli, yıpranmış ilişkisi, çocukların hayatlarına girmesiyle yeni bir sınava tabi tutuluyor. Onların, Annamaria'nın yokluğunda çocuklara nasıl ebeveynlik edecekleri, birbirlerine ve çocuklara nasıl bakacakları filmin kalbinde yatıyor. Özellikle çocukların gözünden gördüğümüz bu yeni 'aile' tablosu, alışılmadık olsa da samimiyetiyle izleyiciyi sarıyor. Karakterlerin birbirlerine atılan her bakışında, özellikle Alessandro'nun çocuklara, Arturo'nun ise hem çocuklara hem de Alessandro'ya yönelttiği o derin, bazen kırgın bazen de şefkat dolu bakışlar, sözlerin anlatamadığını fısıldıyor. Özpetek, bu bakışların yarattığı boşluklarda, söylenmeyen tüm kaygıları ve umutları barındırıyor.
Özpetek, duyguyu zorlamak yerine, hayatın getirdiği zorlukları ve insani ilişkilerin karmaşıklığını sabırla gözlemliyor. Çocukların varlığıyla tetiklenen gerilimler ve yüzleşmeler, filmde melodramdan uzak, gerçekçi bir akışla ilerliyor. Yönetmen, bir yandan İtalyan aile yapısının ve eşcinsel ebeveynliğin toplumsal dinamiklerini incelerken, diğer yandan da karakterlerin iç dünyalarındaki çatışmaları nazikçe açığa çıkarıyor. Filmin bazı anlarda, özellikle karakterlerin geçmişine dair derinlikli yüzleşmeleri işlerken biraz daha cesur olabileceği, bazı konuların üzeri daha hızlı geçildiği hissediliyor. Ancak bu durum, filmin sıcak atmosferini ve samimi anlatımını gölgelemiyor.
"Şans Tanrıçası", yasın, kabullenişin ve beklenmedik bir biçimde yeniden kurulan ailenin hikayesini anlatırken, kalpte yavaş yavaş demlenen bir his bırakıyor. Hatırlamanın gücüne, sessizliğin sesine ve birbirimize attığımız bakışların ardındaki sınırsız sevgiye dair dokunaklı bir ağıt bu.
Puan, editör değerlendirmesine okur beğeni oranı eklenerek hesaplanır; film sayfasındaki izleyici puanından ayrıdır.
Henüz okur oyu yok