Bir Göz Kırpışlık Süre: İnsanlığın Bir Çırpıda Yüzyılları

Andrew Stanton’ın "Göz Açıp Kapayıncaya Kadar" filmi, başlangıcından itibaren iddialı. Üç farklı hikaye, binlerce yıla yayılmış bir perspektifle umudu, bağı ve yaşam döngüsünü ele almayı hedefliyor. Bu, çoğu film için yeterince büyük bir lokma. Stanton ise bunu sanki bir çırpıda yutacakmış gibi sunuyor. Bir göz kırpışında insanlık tarihini özetlemek mi? Cüretkâr bir teklif, kabul etmek gerekir.

Film, bu geniş perspektifi yakalama konusunda zaman zaman bocalıyor. Konuların ağırlığı altında ezilmekle, onları basitçe geçiştirmek arasında mekik dokuyor. Hikayeler arası geçişler bazen zorlama, bazen de "İşte şimdi bağlandık!" diye bağıran bir edayla karşımıza çıkıyor. Sanki bir ders kitabını hızlıca tararken önemli cümlelerin altı renkli kalemle çizilmiş gibi. Umut ve aşk temaları var, evet. Ama çoğu zaman, bir tema olmaktan çok, üzerine not düşülmüş birer etiket gibi duruyorlar. Bu denli büyük bir konuyu 94 dakikaya sığdırmak, bir özet çıkarma çabasından öteye gidemiyor.

Ancak filmin hakkını vermek gereken anlar da mevcut. Özellikle, karakterlerin sıradan bir keşif anında yaşadığı o minik, kişisel şaşkınlıklar sahici. Büyük iddiaların gölgesinde kalmış bu küçük anlar, evrensel bağlantı hissini yapaylıktan uzak bir şekilde yansıtıyor. Bazen bir sahne, anlık bir jest veya diyalog, filmin vaat ettiği o derinliği kısa süreliğine de olsa yakalayabiliyor. Bu anlar, filmin neden bu kadar büyük bir işe kalkıştığını hatırlatıyor; sadece bu anlar, çoğunlukla kaybolup gidiyor.

Sonuç olarak "Göz Açıp Kapayıncaya Kadar", büyük resme odaklanırken detayları bulanıklaştırıyor. İnsanlığın karmaşık tarihini anlatma hevesi, maalesef karmaşık bir anlatıma yol açıyor. Umut ve bağ temaları, adeta birer kontrol listesi maddesi gibi. Gösterişli bir fikir, ortalama bir uygulama. Daha fazlasını bekliyordum, fakat sanırım bu kadarını bir göz kırpışında sindirmek yeterli.