Korsan Hikayelerinde Yeni Yüzler Aranıyor

Kara Leydi'den bir altın heykel kaybolur. Bu, Kaptan Sabertooth'un en son macerası için başlangıç noktası. Norveç animasyonları, genelde kendi ritmini bulmakta zorlanmaz. Ancak burada sunulan, çoğunlukla beklentinin altında bir seyirlik. Filmin 77 dakikası, bu kurgusal dünyanın derinliklerine inmek yerine, tanıdık bir kovalamacayı defalarca farklı şekillerde ısıtıp sunmayı tercih ediyor. Bu durum, kendi denizinde yüzerken bile bir harita ihtiyacı duymamasına rağmen, rotasını kaybetmiş hissi veriyor.

Kaptan Sabertooth ve tayfasının Kontes Sibylla ile mücadelesi, basit bir olayın etrafında dönüp duruyor. Her yeni engel, bir öncekinin hafifçe değiştirilmiş, daha önce defalarca izlenmiş bir varyasyonu gibi. Vaat edilen "eğlenceli bulmacalar" aslında sadece zaman doldurma amaçlı. Karakterlerin "birlikte takım olmanın önemini" keşfetmesi, ders kitaplarından fırlamış, çiğ bir diyalogla veriliyor. Filmin kendi hikayesine olan inancı, yaratıcılıktan çok, hazır formüllerin konfor alanına dayanıyor gibi.

Film, yeni dostluklar kurmanın ve paylaşmanın erdemini gösterme çabasında. Bu mesaj, özellikle genç izleyiciler için anlaşılır ve olumlu bir yön taşıyor. Özellikle bir sahne var ki, kahramanların beklenmedik bir ortakla yolu kesişir. Bu an, filmin o ana kadarki tekdüzeliğini kısmen de olsa kırmayı başarıyor. En azından kısa bir süre için, hikayeye biraz canlılık ve sürpriz katılıyor. Bu kritik an, filmin kendi içindeki o yorgun düzeni sorgulamasına neden oluyor.

Ancak bu anlar ne yazık ki kısa süreli. Genel olarak, “Kayıp Hazinenin Peşinde”, tanıdık kalıpları güvenli bir limana çekmeyi seçiyor. Her şey, olması gerektiği gibi sonuçlanıyor. Bir korsan hikayesi için bu kadar tahmin edilebilir olmak, cesaret isteyen bir iş olmalı. Cesaret ve dostluğun önemi vurgulanıyor, evet. Ama bunları vurgularken, hikayenin kendisi yeterince cesur davranmıyor. İyi bir fikir, maalesef yetersiz ve tekrarlayan bir uygulamayla boğuluyor.