Zeta: Operasyonlar Bitmez, Ama Senaryo Bitmeliydi

İspanyol istihbaratının eski elemanları, dünyanın farklı coğrafyalarında tek tek suikasta kurban gidiyor. Bu, filmin kendisini ciddiye alması için yeterli bir başlangıç. CNI ajanı Zeta, hayatta kalan son kişiyi bulup korumak zorunda. Yanında, Kolombiya'daki "Ciénaga Operasyonu"nun sırlarını kendisinden daha iyi bilen Kolombiyalı ajan Alfa var. Film, gizemli bir geçmişin peşine düşerken, izleyiciye sağlam bir gerilim sunma potansiyeli taşıyor. Ama potansiyel, bir filmi ayakta tutmaya yetmiyor.

"Ajan Zeta", 133 dakikalık süresince ne kadar önemli bir şey anlattığını kanıtlama derdinde. Yeri geliyor, karakterlerine derinlik katmaya çalışıyor. Bu çaba aksiyon sahnelerinde karşılığını buluyor, inkar edilemez. Mario Casas ve Mariela Garriga'nın uyumu fena değil. Ancak bu derinlik iddiası, tutarsız bir hikaye anlatımıyla baltalanıyor. Arka plan ve karakter motivasyonları ilgi çekici olsa da, film sürekli olarak kendi kurduğu gizemi karmaşıklaştırıp duruyor. Politik önyargılar ve ritim sorunları, bu uzun filmi olduğundan daha da yorucu kılıyor. Bazen bir filmin sadece nefes alması değil, hikayesini de net bir şekilde anlatması gerekir.

Yine de, filmin hakkını teslim etmek lazım. Aksiyon sekansları titizlikle tasarlanmış. Yönetmen Dani de la Torre, bu konuda ne yaptığını biliyor. Kimi karakterler, özellikle Luis Zahera'nın canlandırdığı tiplemeler, kısa sürelerde bile akılda kalıcı bir etki bırakıyor. Bu, iyi bir fikrin, vasat bir uygulamaya nasıl düştüğünün açık bir örneği. Film, kendine güvenli bir tavırla ilerlerken, aslında boş iddiaların peşinden koştuğunu fark etmiyor gibi.

"Ajan Zeta", kendisiyle çelişen bir yapım. Yorgun bir zeka ile çekilmiş aksiyon sahnelerini, dağınık bir senaryonun içine hapsetmeyi tercih ediyor. Sonunda, ne kadar önemi olursa olsun, bu operasyon biraz fazla uzamış.