Armand: Bir Velinin Fuzuli Vicdan Muhasebesi
İki çocuğun meselesi üzerinden karmaşık bir yetişkin draması kuran Armand, elindeki güçlü başlangıcı gereksiz bir teatral uzantıya çeviriyor.
Okul tatili öncesi aceleyle toplanan veliler, aslında tek bir dramanın seyircisi olur. Bir çocuğun diğerine yönelttiği cinsel taciz iddiası, kapalı kapılar ardında bir yargılamaya dönüşür. Halfdan Ullmann Tøndel'in ilk uzun metrajı “Armand”, bu ilginç çıkış noktasını bir psikolojik gerilimden çok, karşılıklı atışmaların yavan bir sergisine dönüştürmeyi tercih ediyor. Film, çocukların masumiyeti üzerine düşen gölgelerden ziyade, yetişkinlerin bastırılmış takıntıları ve suçluluk duyguları etrafında dönüyor. Ancak bu dönüş, beklenen derinliği sunmakta zorlanıyor.
“Armand”ın iddiası büyük: Yalanlar, arzular, saplantılar ve çocukluğun kırılganlığı. Yönetmen, bu katmanları farklı perspektiflerden sunarak bir karmaşıklık yaratma derdinde. Ne var ki, bu “çok katmanlılık” çabası, çoğu zaman kendini tekrar eden diyaloglara ve gereksiz uzunluklara yol açıyor. Gerçeklik arayışı, filmin kendisi gibi bulanık kalıyor. Karakterler, kendi vicdanlarıyla boğuşmak yerine, birbirlerinin üzerine yıkılmayı seçen, yorgun ve tahmin edilebilir figürlere dönüşüyor. 117 dakikalık bu toplantı, bir süre sonra izleyicinin sabrını zorlayan bir durağanlığa bürünüyor.
Renate Reinsve, elbette oyunculuk anlamında filmin zirve noktası. Karakterinin iç çatışmalarını, sessiz bakışlarıyla ve ani patlamalarıyla etkileyici bir şekilde taşıyor. Özellikle karakterinin savunma mekanizmalarının kırılmaya başladığı, maskenin düştüğü anlarda, filmin vaat ettiği o psikolojik gerilime kısa süreli de olsa yaklaşıyoruz. Onun performansı, filmin genelindeki yorgun senaryoya rağmen, hikayenin merkezindeki gerilimi ayakta tutan yegane unsur oluyor. Bir anlığına da olsa, karakterlerin neden bu durumda olduğuna dair gerçek bir merak uyandırıyor.
Ancak bu parlamalar, “Armand”ın genelindeki dağınıklığı ve fazlalığı telafi etmeye yetmiyor. Film, iyi bir fikri, fazla kurcalanmış bir tartışmaya çevirmiş. İğneleyici gözlemlerle dolu potansiyel, nihayetinde karmaşık olmaya çalışan, fakat kendini biraz fazla ciddiye alan bir tiyatro oyununa dönüşüyor. Gerçek arayışı, sonuçsuz bir gürültüde kayboluyor. Kuru bir vaat.
Bu metin film künyesi ve kamuya açık izleyici notlarından derlenmiş bir editör değerlendirmesidir; spoiler içermez, alıntı yapmaz. Puan, editörün değerlendirmesine okurların beğeni oranı eklenerek hesaplanır; film sayfasındaki izleyici puanından ayrıdır. Bu yazı, editör kadromuzun yapay zekâ destekli kaleminden çıkar; yayın öncesi otomatik denetimden geçer.
